STERKE VERHALEN VAN ECHTE KERELS!
Heeft u iets bijzonders meegemaakt of iets geks of leuks?? Stuur het maar in een WORD document naar: adrie
koorn Laatste plaatsing: 02-10-2003 (centurion
bruglegger in het moeras)
CENTURION BRUGLEGGER IN HET MOERAS.
WENDISH EVERN IN 2003.
VERSLAG VAN HET CARNAVAL IN BERGEN 2002.
DE GELE KOETS.
VRIENDINNETJES.
DE KNIKKENDE BRUGLEGGER.
APFELKORN.
HET WEGZAKKEN VAN EEN TANK.
SINTERKLAASAVOND.
DE FIETS.
Tijdens oefening Big Ferro in 1973 was kpl1
Sjaak de Vries als chauffeur met zijn Centurion bruglegger bij het moerasgebied
boven Bremen. Sjaak kreeg van majoor Jongsma opdracht om een weggetje op te
rijden. Je kent het wel, zo’n weggetje door het moeras waar de boeren al vele
honderden jaren hun puin neer gooien om het berijdbaar te houden.
Het volgende tafereel speelde zich af:
Sjaak “Majoor ik kan dat weggetje niet op, dat is moerasgebied”.
Majoor “Sjaak kom maar, het kan wel”.
Sjaak “Nee Majoor, het gaat niet, daar zak ik weg”.
Majoor Jongsma (ca. 80 kg) loopt het
weggetje op en stampt een paar keer met zijn voet op de grond, loopt verder en
stampt nog een paar keer. Waarna hij zegt “Sjaak het gaat wel”
Dus Sjaak gaat doen wat zijn
compagniescommandant hem beveelt en gaat met zijn bruglegger (ca 50 ton) het
weggetje op. Met als gevolg dat na zo’n honderd meter de tank wegzakt. Alleen
de brug stak er nog bovenuit. Dus maar wat hulp gehaald. De Cavalerie met hun
nieuwe Leopards, jawel twee stuks zelfs. Maar de oude trouwe Centurion
overblufte de twee Leopards en dus bleef stokstijf staan.
Wat nu, we hadden nog geen wiellaadschoppen
maar een D7 dozer. Dus met de dozer de weg schuin afgegraven. Bij de Engelsen
werden aluminium rijplaten gehaald, waarmee een gedeelte van een weg gemaakt kon
worden van onder de tracks van de Centurion. Met een beetje hulp kwam toen de
Centurion op de rijplaten, en kon langzaam naar achteren. De rijplaten waar de
Centurion overheen was gereden werden steeds weer weggehaald, en aan de
achterzijde weer aangelegd. Zo kwam Sjaak met zijn Centurion weer op het droge.
Het weggetje was over de gehele lengte
vernield en moest opnieuw aangelegd worden. Met 314 kiepers werd nieuwe grond
aangevoerd, hiervoor waren de rijplaten op wielbasis en in de lengte richting
neergelegd, waardoor een rijweg ontstond. Maar de chauffeurs waren niet gewend
om zo vaak, onder de gegeven (weers)omstandigheden en zo lang over rijplaten
achteruit te rijden. Wat nog eens werd bemoeilijkt omdat het halve kader van
Seedorf dacht, we gaan eens kijken wat de 41 PagnCie heeft uitgehaald. Er
stonden dan ook dagelijks (we zijn in het totaal zo’n twee en een half week
bezig geweest) vele sterren, balken, etc.
De 314 kiepers reden of gleden dan ook regelmatig van de rijplaten af, en zakten dan zelf weer met één of meerdere wielen weg. Gelukkig waren het 314 kiepers, en die hadden zelf een lier, dus met de hulp van en op aanwijzingen van kpl Henk Haverkamp konden ze hun eigen steeds weer vlot trekken. Dit uiteraard onder grootschalig commentaar van alle aanwezige sterren en balken. Maar ja, die hadden ervoor geleerd, en de beste stuurlui staan nog steeds aan wal. Henk heeft dan ook met menige en flinke woordwisseling met deze personen gevoerd. Wat weer tot gevolg had dat terug op de tuisbasis in Hohne zijn PC Elnt Willem Kocks zei “Henk wat heb je nu weer allemaal uitgehaald”.
Henk Haverkamp
Het is 27 maart 2003 en het lijkt wel of de tijd stil heeft gestaan.
Ik was afgelopen week n.l. op oefening en ja hoor, echt in Wendish Evern.
Ik heb op "ONS" bivakterrein rondgelopen en alle goede herinneringen weer eens opgehaald, het leek wel of iedere boom mij herkende en tegen mij begon te praten en iedere boom weer een heel ander verhaal had. Helaas had ik geen fototoestel bij me, maar ik heb besloten om binnenkort weer even terug te gaan om foto's voor jullie te maken en deze op de site te laten zetten door Adrie.
Er is helemaal niets veranderd daar, alles is nog precies zoals het vroeger was, in gedachte zag ik de wachttent staan, de parkeerplaats, en de kadertent, de latrine en de appelplaats met zijn keukentent erachter, de vlaggemast, ook heb ik de weg GEREDEN waar we de veldloop hadden, richting schietbaan.
Ik zag mezelf weer touwtrekken op de zandplaat, en als winnaar van de sportdag weer die verschrikkelijke "ratseputz" drinken. Ik ben even in Luneburg geweest, waar we zaterdag gingen douchen op de kazerne na het onderhoud, en in de avond gingen stappen. Mooie herinneringen, de tijd stond weer even stil, en genoot van de goede dingen van de oefening Wendisch Evern. De moeite waard om weer eens naar toe te gaan, kan ik je aanbevelen.
Peter de Jong
HET VRIENDINNETJE
(1)
De KPLs. 41pagncie hadden hun kamers in MB. 31 beneden, boven in dit gebouw sliep de TD dus daar hadden we nooit geen problemen mee.Een kpl van de genie kpl BdR. (die natuurlijk weer) had een vriendinnetje op de kamer slapen (al maanden) elke avond bestelde hij een taxi voor haar de volgende ochtend om 0730uWant de genie had 0815u appel en de TD om 0800u dus dat viel nooit op als er s``morgens om half acht een meisje uit het gebouw kwam lopen.Maar toen gebeurde het, op een ochtend stond om een of andere reden de TD om halfacht!!Op appel, daar kwam het vriendinnetje van BdR. Vrolijk en met een gelukkig gezicht naar buiten lopen naar de taxi die op de hoek van het gebouw stond te wachten. De TDcie stond net in de houding met het gezicht naar het gebouw en begonnen allemaal te grijnzen, hun commedant kapitein M.(twee meter man) Zag dat en draaide zich half om bukte een beetje en volgde het meisje met een kwade blik in zijn ogen naar de taxi, draaide zich terug stak zijn vinger uit en zij,
``ik weet wie het is, ik krijg hem nog wel, en dan krijgt hij een douw van ze leven, ik weet wie het is``
Ik denk dat zijn rapport nog steeds ergens in een la ligt.
B.
HET VRIENDINNETJE (2)
Nog steeds had KPL. BdR. Zijn meisje op de kamer wonen en nog steeds kwam de taxi om 0730u haar ophalen om haar naar het werk te brengen.Nooit kwamen de kaderleden of officieren voor 0745u naar de kazerne dus viel zijn meisje nooit op.Maar om een of andere duistere reden gooide SGT.M. Kw. Om 0720u de deur van de kamer open. Op dat moment stond het meisje net achter de deur haar haren te kammen. De SGT.M. nam twee grote stappen de kamer in en zij: het is een puinhoop hier je moet maar weer eens opruimen het is een troep. De KPL.stammelde: "Ja majoor het is een beetje laat geworden ik ruim zo meteen op." De majoor draaide zich om en liep zo de deur weer uit. Het meisje ondertussen tot een standbeeld verstard kwam weer tot leven en zij zuchtend. ik geloof dat we nu toch maar in Bergen moeten gaan wonen.
Het is nog steeds een raadsel dat hij haar niet gezien heeft.
B.
Er was eens een commandant van het ost-peloton een vaandrig M. Deze man was bijna twee meter lang een aardige vent en toch sloeg een bruglegger hem bewusteloos. Hoe kwam dat? Wel, hij stond op een plaats ergens in het oefenterrein en de voertuigen van het ost-pel. kwamen aanrijden en de vaandrig stond aanwijzingen te geven om ze netjes naast elkaar te parkeren. Ook kwam de bruglegger aanrijden en de vaandrig stond te zwaaien hierheen. De tank kwam lekker vlot aanzetten (gereden door KPL.H.S). De vaandrig schreeuwde: "stop stop". Ja, iedere genie man weet dat als je met een bruglegger een beetje harder remt met de brug erop, dan knikt de brug lekker diep door naar beneden. Dit gebeurde dus ook toen de vaandrig riep "stop stop" en hij stond direct onder de brug en kreeg deze dus heel mooi boven op zijn kanis en zakte heel rustig en langzaam bewusteloos in elkaar. Toen hij weer bijkwam (+- 10 min.) vroeg hij verbaasd: "Wat is er gebeurd?" en had een prachtige buil op zijn kop en iedereen lag krom en huilde (van het lachen) B.
Er waren eens twee Kpl,s (KPL. B.d.R en KPL. P.K.) die reden met een auto naar de Engelse Naafi om een fles Apfelkorn te halen voor de avond. Ze hadden de fles gehaald en stapten in de auto en reden weg. Na tweehonderd meter moesten ze stoppen voor een rood stopbord dus dachten zij: "we nemen alvast een slok." Even later weer een stopbord, dus weer een slok en weer een bord en een slok, enz.enz.enz. Voordat ze de tankplaat bereikten, was de fles leeg, dus weer terug naar de Naafi voor een nieuwe Apfelkorn. Ze reden weg en het spel begon weer opnieuw. Zo reden ze een keer of 4 (dus 4 flessen) op en neer. Na een uur waren ze stront lazarus.
Het waren toen ook geen stopborden meer, maar Potsborden. "Nu moeten we maar stoppen want we
moeten nog werken vanmiddag". (Dit gebeurde om 10 uur in de ochtend) Ze hebben er nog steeds
hoofdpijn van. B.
Op een goede dag moesten wij met een deel van het Ost-peloton op draven om ondersteuning te bieden tijdens een test van de toen splinter nieuwe Leopard 2 tank. we trokken met een grote groep militairen, zowel Duitse als Nederlandse en ook burgers van de MAK, naar een plek in Duitsland alwaar de rivier "De binne butte mulerbach" loopt. Deze rivier is op de meeste plaatsen niet breder dan 1 à 2 meter dus dat zou voor deze nieuwe tank geen probleem moeten zijn. Als we nu in gedachten de Duitse trots nemen, dan zal u begrijpen dat het hun er alles aan was gelegen om deze test tot een goed einde te brengen. Maar zoals jullie al kunnen raden ging het mis, en goed ook. Bij de eerste de beste poging zakte de tank tot aan zijn koepel in de bagger weg en stond het schaamrood op de wangen van de Duitse bouwers van de tank. Na het eruit trekken van de tank door onze eigen Obelix ( de Genietank van het Ost-pel.) en een aantal pogingen later (op andere plekken) is het uiteindelijk toch nog gelukt om de Leopard naar de overkant te brengen. Maar ik verbaas mij er nog steeds over dat een riviertje van 1 à 2 meter, pantserstoppend kan zijn. A.K.
