STERKE VERHALEN VAN ECHTE KERELS!

Heeft u iets bijzonders meegemaakt of iets geks of leuks??

Stuur het maar in een WORD document naar: adrie koorn 

Laatste plaatsing: 02-10-2003 (centurion bruglegger in het moeras)

Startpagina.


CENTURION BRUGLEGGER IN HET MOERAS.
WENDISH EVERN IN 2003.
VERSLAG VAN HET CARNAVAL IN BERGEN 2002.
DE GELE KOETS.
VRIENDINNETJES.
DE KNIKKENDE BRUGLEGGER.
APFELKORN.
HET WEGZAKKEN VAN EEN TANK.
SINTERKLAASAVOND.
DE FIETS.


CENTURION BRUGLEGGER IN HET MOERAS.

Tijdens oefening Big Ferro in 1973 was kpl1 Sjaak de Vries als chauffeur met zijn Centurion bruglegger bij het moerasgebied boven Bremen. Sjaak kreeg van majoor Jongsma opdracht om een weggetje op te rijden. Je kent het wel, zo’n weggetje door het moeras waar de boeren al vele honderden jaren hun puin neer gooien om het berijdbaar te houden.

Het volgende tafereel speelde zich af:

Sjaak “Majoor ik kan dat weggetje niet op, dat is moerasgebied”.

Majoor “Sjaak kom maar, het kan wel”.

Sjaak “Nee Majoor, het gaat niet, daar zak ik weg”.

Majoor Jongsma (ca. 80 kg) loopt het weggetje op en stampt een paar keer met zijn voet op de grond, loopt verder en stampt nog een paar keer. Waarna hij zegt “Sjaak het gaat wel”

Dus Sjaak gaat doen wat zijn compagniescommandant hem beveelt en gaat met zijn bruglegger (ca 50 ton) het weggetje op. Met als gevolg dat na zo’n honderd meter de tank wegzakt. Alleen de brug stak er nog bovenuit. Dus maar wat hulp gehaald. De Cavalerie met hun nieuwe Leopards, jawel twee stuks zelfs. Maar de oude trouwe Centurion overblufte de twee Leopards en dus bleef stokstijf staan.

Wat nu, we hadden nog geen wiellaadschoppen maar een D7 dozer. Dus met de dozer de weg schuin afgegraven. Bij de Engelsen werden aluminium rijplaten gehaald, waarmee een gedeelte van een weg gemaakt kon worden van onder de tracks van de Centurion. Met een beetje hulp kwam toen de Centurion op de rijplaten, en kon langzaam naar achteren. De rijplaten waar de Centurion overheen was gereden werden steeds weer weggehaald, en aan de achterzijde weer aangelegd. Zo kwam Sjaak met zijn Centurion weer op het droge.

Het weggetje was over de gehele lengte vernield en moest opnieuw aangelegd worden. Met 314 kiepers werd nieuwe grond aangevoerd, hiervoor waren de rijplaten op wielbasis en in de lengte richting neergelegd, waardoor een rijweg ontstond. Maar de chauffeurs waren niet gewend om zo vaak, onder de gegeven (weers)omstandigheden en zo lang over rijplaten achteruit te rijden. Wat nog eens werd bemoeilijkt omdat het halve kader van Seedorf dacht, we gaan eens kijken wat de 41 PagnCie heeft uitgehaald. Er stonden dan ook dagelijks (we zijn in het totaal zo’n twee en een half week bezig geweest) vele sterren, balken, etc.

De 314 kiepers reden of gleden dan ook regelmatig van de rijplaten af, en zakten dan zelf weer met één of meerdere wielen weg. Gelukkig waren het 314 kiepers, en die hadden zelf een lier, dus met de hulp van en op aanwijzingen van kpl Henk Haverkamp konden ze hun eigen steeds weer vlot trekken. Dit uiteraard onder grootschalig commentaar van alle aanwezige sterren en balken. Maar ja, die hadden ervoor geleerd, en de beste stuurlui staan nog steeds aan wal. Henk heeft dan ook met menige en flinke woordwisseling met deze personen gevoerd. Wat weer tot gevolg had dat terug op de tuisbasis in Hohne zijn PC Elnt Willem Kocks zei “Henk wat heb je nu weer allemaal uitgehaald”.

 

Henk Haverkamp

Terug naar boven.


WENDISH EVERN 2003.

Het is 27 maart 2003 en het lijkt wel of de tijd stil heeft gestaan.

Ik was afgelopen week n.l. op oefening en ja hoor, echt in Wendish Evern.

Ik heb op "ONS" bivakterrein rondgelopen en alle goede herinneringen weer eens opgehaald, het leek wel of iedere boom mij herkende en tegen mij begon te praten en iedere boom weer een heel ander verhaal had. Helaas had ik geen fototoestel bij me, maar ik heb besloten om binnenkort weer even terug te gaan om foto's voor jullie te maken en deze op de site te laten zetten door Adrie.

Er is helemaal niets veranderd daar, alles is nog precies zoals het vroeger was, in gedachte zag ik de wachttent staan, de parkeerplaats, en de kadertent, de latrine en de appelplaats met zijn keukentent erachter, de vlaggemast, ook heb ik de weg GEREDEN waar we de veldloop hadden, richting schietbaan.

Ik zag mezelf weer touwtrekken op de zandplaat, en als winnaar van de sportdag weer die verschrikkelijke "ratseputz" drinken. Ik ben even in Luneburg geweest, waar we zaterdag gingen douchen op de kazerne na het onderhoud,  en in de avond gingen stappen. Mooie herinneringen, de tijd stond weer even stil, en genoot van de goede dingen van de oefening Wendisch Evern. De moeite waard om weer eens naar toe te gaan, kan ik je aanbevelen.

Peter de Jong

Terug naar boven.


VERSLAG VAN HET CARNAVAL IN BERGEN 2002.

Als vaste datum het eerste weekend in februari (om in de agenda te noteren) is er weer carnaval in Bergen. Voor de 26e keer werd dit jaar, 2002, de tent weer op zijn kop gezet.
 
Het begon allemaal in de laatste week van januari, het was hard werken voor de raad van elf, het bouwen van de feesttent op de "schutzeplatz" in Bergen onder winderige (zeg maar rustig storm) omstandigheden. Vier dagen lang zwoegen. Vooral de man van het materiaal en decorbouwer Bert had zijn handen vol. De bars werden gebouwd in samenwerking met de Grolls. Maar liefst 100 vaten hadden ze klaar staan voor het weekend. Onder het motto beter te veel dan te weinig. De muziek kwam dit jaar uit Utrecht. 
 
Dit jaar eens geen bevroren waterleidingen, geen blazende kachels, gewoon in de korte mouwen bouwen bij een temperatuur van 17 graden. Aan de bezoekers was het te zien dat het warm was, de kleding was erg schaars dit jaar.
1 Februari was alles klaar en het feest kan beginnen. Om half acht kwamen de eerste gasten wat onwennig binnen, met zo'n blik op hun gezicht van "waar ben ik aan begonnen" maar een half uur later stonden ze luid zingend mee te dansen met al die andere gasten. Prins Bert wilde zijn scepter af geven aan de voorzitter van de raad van elf, zodat hij zich ook in het feestgedruis kon gaan storten en zo de "schade" van vorig jaar weer in te gaan halen. De tap liep al op volle toeren, met het warme weer werd er veel gedronken dit jaar, de tactische prijs voor het potje bier was dan ook gezet op € 0.95. Om 20.11 uur was het dan zo ver, Prins Bert werd bedankt voor zijn voortreffelijke heerschap en de nieuwe prins werd uitgeroepen, dit jaar werd dat Prins Marcel. Om 21.11 nam de burgemeester van Bergen het woord en overhandigde de sleutel van de Stad Bergen aan de nieuwe Prins en gaf hierbij de gehele stad over aan de raad van Elf. Voor 3 dagen geen burgemeester meer, de baas van de Stad is nu Prins Marcel. De burgemeester vroeg op een vriendelijk wijze aan alle feestneuzen in de zaal en aan de raad van Elf om de stad weer in goede staat (zonder vernielingen) terug te geven. (later kwam ik de Burgermeester nog een keer tegen in de zaal en hij wist volgens mij niet meer dat hij ooit burgemeester is geweest) Maar alles is perfect verlopen geen schade, geen ruzie, geen vernielingen, precies zoals je feest behoord te vieren met z'n alle gezellig drinken en hossen. Op de vrijdag was de zaal niet helemaal vol en om 01.00 uur kon iedereen ook makkelijk de tent verlaten.
 
De zaterdag middag en de zondagmiddag zijn gereserveerd voor het kindercarnaval. Een feest wat erg druk bezocht word door ouders met kinderen, maar de Opa's en Oma's kunnen dan ook nog meefeesten. De toegang hiervan is altijd gratis en de frituur in de tent draait dan op volle toeren.
 
De zaterdag avond is de grote avond, om half acht staat er al een flinke rij voor de ingang van de tent. Iedereen die erin mag krijgt de bekende stempel op de plaats waar ze hem het liefste op willen hebben. De muziek begint te spelen en de stemming zit er al meteen in. Om 21.00 uur zijn er zo'n 2000 mensen in de tent,  het maximale wat er in mag. Op de zaterdag middag zijn voor de zekerheid nog extra vaten bier gehaald, door de warmte in de tent liep het wel hard met de drank. Het was gezellig druk in de tent. Om 02.00 uur stopte de muziek maar het publiek ging door tot buiten de tent. om 03.00 uur waren de laatste vertrokken en stonden ze op straat nog wat na te genieten (met elkaar en van elkaar) De laatste middag was de zondagmiddag, het kindercarnaval, en voor vele een moment om even bijkomen van de nacht daarvoor.
Kortom een geslaagd weekend met bijna 100 vaten bier. Het is inderdaad niet meer de carnaval van vroeger zoals wij dat gewent waren in Bergen op het schoolplein maar het is zeker de moeite waard om eens te komen kijken, want het is er nog steeds erg gezellig.
 
Peter de Jong

Terug naar boven.


DE GELE KOETS.

De gele koets.
We hadden een Sgt. H.H. die had een hele mooie gele Mercedes.Op een dag (het was winter) stond hij op een tank plaat in het oefen terrein en stond aanwijzingen te geven aan tanks die kwamen aanrijden. Zijn gele Mercedes stond aan de rand van de tank plaat geparkeerd. Sgt.H.H. stond te zwaaien tegen de chauffeurs "hier links hier links het terrein in" daar kwam een bruglegger (met brug) lekker vlot aangereden bestuurd door Kpl.H.S. Deze gooide zijn tank in de korte bocht en kwam mooi glijdend op de gele Mercedes af van Sgt. H.H. deze stak zijn armen in de lucht en schreeuwde "o god daar gaat me gele koets" maar gelukkig vlak!! voor de gele koets kregen de tracks weer grip op de weg en schoot de tank mooi het terrein in. Vanaf die tijd als Sgt.H.H. kwam aanrijden zijden we "daar komt Henk met ze gele koets". 
B.

Terug naar boven.


VRIENDINNETJES.

HET VRIENDINNETJE (1)

De KPLs. 41pagncie hadden hun kamers in MB. 31 beneden, boven in dit gebouw sliep de TD  dus daar hadden we nooit geen problemen mee.Een kpl van de genie  kpl BdR. (die natuurlijk weer) had een vriendinnetje op de kamer slapen (al maanden) elke avond bestelde hij een taxi voor haar de volgende ochtend om 0730uWant de genie had 0815u appel en de TD om 0800u dus dat viel nooit op als er s``morgens om half acht een meisje uit het gebouw kwam lopen.Maar toen gebeurde het, op een ochtend stond om een of andere reden de TD om halfacht!!Op appel, daar kwam het vriendinnetje van BdR. Vrolijk en met een gelukkig gezicht naar buiten lopen naar de taxi die op de hoek van het gebouw stond te wachten.   De TDcie stond net in de houding met het gezicht naar het gebouw en begonnen allemaal te grijnzen, hun commedant kapitein M.(twee meter man) Zag dat en draaide zich half om bukte een beetje en volgde het meisje met een kwade blik in zijn ogen naar de taxi, draaide zich terug stak zijn vinger uit en zij,

``ik weet wie het is, ik krijg hem nog wel, en dan krijgt hij een douw van ze leven, ik weet wie het is``

Ik denk dat zijn rapport nog steeds ergens in een la ligt.

B. 

HET VRIENDINNETJE (2)

Nog steeds had KPL. BdR. Zijn meisje op de kamer wonen en nog steeds kwam de taxi om 0730u haar ophalen om haar naar het werk te brengen.Nooit kwamen de kaderleden of officieren voor 0745u naar de kazerne dus viel zijn meisje nooit op.Maar om een of andere duistere reden gooide SGT.M. Kw. Om 0720u de deur van de kamer open. Op dat moment stond het meisje net achter de deur haar haren te kammen. De SGT.M.  nam twee grote stappen de kamer in en zij: het is een puinhoop hier je moet maar weer eens opruimen het is een troep. De KPL.stammelde: "Ja majoor het is een beetje laat geworden ik ruim zo meteen op." De majoor draaide zich om en liep zo de deur weer uit. Het meisje ondertussen tot een standbeeld verstard kwam weer tot leven en zij zuchtend. ik geloof dat we nu toch maar in Bergen moeten gaan wonen.

Het is nog steeds een raadsel dat hij haar niet gezien heeft.

B.    

Terug naar boven.


DE KNIKKENDE BRUGLEGGER.

Er was eens een commandant van het ost-peloton een vaandrig M. Deze man was bijna twee meter lang een aardige vent en toch sloeg een bruglegger hem bewusteloos. Hoe kwam dat? Wel, hij stond op een plaats ergens in het oefenterrein  en de voertuigen van het ost-pel. kwamen aanrijden en de vaandrig stond aanwijzingen te geven om ze netjes naast elkaar te parkeren. Ook kwam de bruglegger aanrijden en de vaandrig stond te zwaaien hierheen. De tank kwam lekker vlot aanzetten (gereden door KPL.H.S). De vaandrig schreeuwde: "stop stop". Ja, iedere genie man weet dat als je met een bruglegger een beetje harder remt met de brug erop, dan knikt de brug lekker diep door naar beneden. Dit gebeurde dus ook toen de vaandrig riep "stop stop" en hij stond direct onder de brug en kreeg deze dus heel mooi boven op zijn kanis en zakte heel rustig en langzaam bewusteloos in elkaar. Toen hij weer bijkwam (+- 10 min.) vroeg hij verbaasd: "Wat is er gebeurd?" en had een prachtige buil op zijn kop en iedereen lag krom en huilde (van het lachen) B.

Terug naar boven.


APFELKORN.

Er waren eens twee Kpl,s (KPL. B.d.R en KPL. P.K.) die reden met een auto naar de Engelse Naafi om een fles Apfelkorn te halen voor de avond. Ze hadden de fles gehaald en stapten in de auto en reden weg. Na tweehonderd meter moesten ze stoppen voor een rood stopbord dus dachten zij: "we nemen alvast een slok." Even later weer een stopbord, dus weer een slok en weer een bord en een slok, enz.enz.enz. Voordat ze de tankplaat bereikten, was de fles leeg, dus weer terug naar de Naafi voor een nieuwe Apfelkorn. Ze reden weg en het spel begon weer opnieuw. Zo reden ze een keer of 4 (dus 4 flessen) op en neer. Na een uur waren ze stront lazarus.


Het waren toen ook geen stopborden meer, maar Potsborden. "Nu moeten we maar stoppen want we moeten nog werken vanmiddag". (Dit gebeurde om 10 uur in de ochtend) Ze hebben er nog steeds hoofdpijn van. B.

Terug naar boven.


HET WEGZAKKEN VAN EEN TANK.

Op een goede dag moesten wij met een deel van het Ost-peloton op draven om ondersteuning te bieden tijdens een test van de toen splinter nieuwe Leopard 2 tank. we trokken met een grote groep militairen, zowel Duitse als Nederlandse en ook burgers van de MAK, naar een plek in Duitsland alwaar de rivier "De binne butte mulerbach" loopt. Deze rivier is op de meeste plaatsen niet breder dan 1 à 2 meter dus dat zou voor deze nieuwe tank geen probleem moeten zijn. Als we nu in gedachten de Duitse trots nemen, dan zal u begrijpen dat het hun er alles aan was gelegen om deze test tot een goed einde te brengen. Maar zoals jullie al kunnen raden ging het mis, en goed ook. Bij de eerste de beste poging zakte de tank tot aan zijn koepel in de bagger weg en stond het schaamrood op de wangen van de Duitse bouwers van de tank. Na het eruit trekken van de tank door onze eigen Obelix ( de Genietank van het Ost-pel.) en een aantal pogingen later (op andere plekken) is het uiteindelijk toch nog gelukt om de Leopard naar de overkant te brengen. Maar ik verbaas mij er nog steeds over dat een riviertje van 1 à 2 meter, pantserstoppend kan zijn. A.K.

Terug naar boven.


SINTERKLAASAVOND.

Ook bij het staf peloton gebeurde er allerlei vreemde dingen, en niet alleen op "Wendisch Evern" ook in de onderhoudsgroep in Hohne van de Pagncie. Het was de periode dat SM T.T. en de Sgt G.T. de scepter zwaaide in de onderhoudsgroep. Waar het idee vandaan is gekomen weet ik niet meer maar wij hadden ieder jaar met sinterklaas een "surprise avond" in de onderhoudsgroep. Weken van te voren kreeg iedereen d.m.v. een lot een naam te horen voor wie men iets moest kopen. Het kado was eigenlijk bijzaak, de verpakking was het belangrijkste. De verpakking was soms zo fraai in elkaar gezet dat dit soms uren duurde eer dat het kado te voorschijn kwam. Zoals de poster in een oliedrum van 200L verstoppen, of een verpakking van metaal maken en rondom dichtlassen. Deze avond begon dan ook meestal om 16.00 uur en duurde tot laat in de avond. Iedereen keek er ieder jaar weer naar uit. Zelfs als je verlof had kwam je er voor terug. Nadat de Pagncie weg is gegaan in Hohne is deze traditie voortgezet in Seedorf tot 1992. Zo zijn er meer tradities meegegaan naar Seedorf maar daar later meer over.

Terug naar boven.


DE FIETS.

De fiets
Op de compagnie oefening Carl Sted zei onze Majoor D.T. vandaag gaan we marcheren, de hele compagnie. Nu dat vond ene Kpl. B.d. R. Helemaal niet leuk want hij kon niet zo goed lopen, dus dacht hij ik druk me gewoon. Hij ging in de radiowagen zitten met de Kpl.W.V.en  kletsen de hele dag tot dat de compagnie terug kwam. Toen moest hij natuurlijk op rapport bij de majoor. Deze zij, jij gaat vanavond lopen en wel een stukje langer dan wij vandaag. Kpl.B.D.R. kreeg om 20.00 uur zijn uzi en een kaart en “lopen jonge” zeiden ze en je wordt vannacht gecontroleerd  of je wel op de route zit.
Nu dacht deze Kpl. Ik ga dit hele stuk niet lopen want op de kaart leek het wel 100 kilometer.
Dus vlak buiten het terrein keek hij rond en zag naast een huis een mooie damesfiets staan met een korfje voor op. “Ja deze neem ik” dacht hij, “ ik fiets gewoon de hele route is beter dan lopen”. Dus zijn uzi in de korf, kaart op het stuur, en fietsen, om 2300 uur steeds achterom kijken want ze komen kijken, en ja hoor, om 0030 uur zag hij in de verte de wankele lichten aan komen van de Web, dus snel de fiets aan de kant, uzi op de nek, kaart in de hand, en lopen. De Web stopt en de Sgt. H.J. en Sgt. H.L. keken wel vreemd, zo je schiet lekker op zeiden ze, je zit goed op de route ga maar door zo, we zien je morgen wel, en reden weg. De Kpl. Draaide snel om, fiets weer gehaald en weer fietsen, de hele route afgefietst. S`morgens om 0600uur vlak voor het oefenterrein de fiets in de sloot en afgemeld bij de wacht -commandant en nog een uurtje slapen.
Van 20.00 uur tot 0600 uur gefietst dus reken maar uit hoeveel km. Toch kwam af en toe de vraag, hoe krijg je het voor elkaar zo een afstand in zo een korte tijd af te leggen, ja “je kan het of je kan het niet”.
B.

Terug naar boven.


Startpagina.